aslında mümkün olduğunu biliyorum ama bunun mümkün olabileceğini inandırabilecek bir hayal gücü yok.

uyku. derin bir huzursuzluğun hasta bir kemik ya da ağrıyan bir kas gibi nüfuz ettiği yer, huzursuzluk o kadar güzel ve hafif ki, ciğerlerindeki oksijen atomlarını yatıştırıp onları iğrenç bir tabakayla sararak hafifletiyor, böylece bütün gece rahatsız bir şekilde soluyor ve şafağa kadar inliyorsun.

uykuya daldığımda bazen uyanıp ne kadar korktuğumu fark ediyorum.

sevdiğimi düşündüğüm bir kadının dünyasına yeniden giriyordum ve belki de sevdiğimi düşündüğüm bu kadın bir daha asla orada olmayacaktı.

ve ben onun ve kendi dünyamdan başka bir şey bilmiyordum.