yaralarımızı birbirimize gösterecek kadar soyunamıyorduk henüz birbirimizin yanında. aramızda yükselen yılların kendimizle dünya arasında sertleştirdiği güvensizliğin kalın duvarlarını kolay kolay aşacağa benzemiyorduk. ikimizin de fazlasıyla farkında olduğu, varlığından rahatsızlık duyduğu ama bunun için pek bir şey yapmadığı umarsız bir durumdu bu.
aynı sorunu yaşıyor, aynı tedirginliği paylaşıyor olmamız, birbirimize yardımcı olmamıza yetmiyordu. ördüğümüz duvarın yorgunluğuyla arkasına sinip çöktüğümüz kendi güvenli bölgemizde, ötekinin atlayıp buraya gelmesini ya da tamamen çekip gitmesini bekliyorduk. bazı hikayelerin başlamaması için bir an önce bitmeleri gerekiyordu.
önceleri böyle değildi belki, önceleri böyle değildik, ama şimdi korkuyorduk.
