hiçbir sevginin ardından gidemem. sevgi inandırıcı değildir. düşüncelerin bulduğu, düşüncelerin biçimlendirdiği bir durumdur. düşünüldüğü oranda büyür, derinleşir, büyütülür, derinleştirilir. ne denli düşünülürse, o denli büyür. o denli dayanılmaz boyutlara ulaşır, ulaştırılır. gerçekleştirilemez. soyutlaşır. ve hiçbir zaman bitmez. yaşam gibi. ölüm gibi.

bu yaşam, beni ancak içimde esen rüzgarları, içimde seven sevgileri, içimde ölen ölümü, içimden taşmak isteyen yaşamı, sözcüklere dönüştürebildiğim zaman ve o sözcükler, o rüzgara, o ölüme, o sevgiye yaklaşabildiği zaman dolduruyor.

başka hiçbir şey.

kimse her insanın yaşamının ortak yanları olduğunu düşünmüyor. özlem. acı. diğer sözcükleri kullanmıyorum.

aynı gökyüzünün dünyanın tüm ülkelerini kapsamasına olanak var mı. tüm yüzyılların, tüm özgürlüklerin, tüm savaşların, tüm cezaların, tüm haksızlıkların, tüm yiyeceklerin, tüm açlığın, tüm yoksullukların ve acıların hala var olduğu bugünün dünyasını aynı gökyüzünün bürümesine olanak var mı.

kent sokaklarında çıkan her benlik değiştirilmiş, takınılmış bir kişilik değil mi. duvarlar gerisinde en çok kendimiz olmuyor muyuz. en çok duvarlar arasında direnmiyor, en çok duvarlar ardında duymuyor muyuz.

insan yaşamının mutlak en önemli olgusu sevilen bir insanı özlemek, istemek. onun yanındayken de özlemek, istemek. oysa yaşam genellikle insanın bir başına kalması. uykuda. uykuyu ararken. derin uykuların ötesinde bile zaman zaman düşünde sezinlemiyor mu insan birbaşınalığın çaresizliğini. yollarda. okurken. pencereden caddelere bakarken. giyinirken. soyunurken. herhangi bir kahvenin içinde oturan insanlara bakarken. hiçbir şey aramazken. herhangi bir kahvede oturan insanları görmezken, başka olgular düşünürken… yosun kokusunu yeniden duymaya çalışırken, bir kavşakta karşıdan karşıya geçerken, arabalar dünyasında yaşadığını son anda algılarken, büyük bir bulvarın tüm kahvelerinde oturanlardan hiçbirini tanımazken, bir mağazadan gelişigüzel yiyecek seçerken ya da bir satıcıdan herhangi bir malı isterken, aynı anda özlem ve yalnızlıkları düşünürken, gidenleri, gelenleri, bölünenleri, ölenleri, doğanları, büyüyenleri, yaşamak isteyenleri, yaşamak istemeyenleri özlerken, severken, sevilirken, sevişirken, hep yalnız değil miyiz.

ama sen. senin için her beraberlik ayrılış, her ayrılış beraberlik, sevgi sevgisizlik, duyum duyumsuzluğun başladığı an. birisinin teniyle yan yana olmak, kendi var oluşumu unutmak mı. ya da daha derin algılamak mı. kendi var oluşumun. her var oluş kendisiyle birlikte ölümü getirmiyor mu.

her sevginin başlangıcı ve süreci, o sevginin bitişinin getireceği boşluk ve yalnızlık ile dolu. belirsizlikler arasında belirlemeye çalıştığımız yaşam gibi. sevgi isteği, kendi kendine yaşamı kanıtlama dileği kadar büyük. belki kendilerine yaşamı kanıtlamaya gerek duymayan insanlar, sevgileri de derinliğine duymadan, acıya dönüştürmeden yaşayıp gidiyorlar. ya da sevgiyi sevgi, beraberliği beraberlik, ayrılığı ayrılık, yaşamı yaşam, ölümü ölüm olarak yaşıyorlar. oysa yaşam ölümle, ölüm yaşamla tanımlı.

yolculuklara dönüyorum. kentlerden sakladığım resimlere.

duramam.

gözleri gri mavi. yüzü bumburuşuk. yetmiş yıldır hiçbir erkekle yatmadı. yaşamayı seviyor. en çok kendi cenaze törenini merak ediyor.

-baban gazeteye ilan versin, kim bilir kimler gelecek, diyor.

sanki bir eşyayım. konuşup, fısıldaşıp, istedikleri yere koyuyorlar beni.

ilkin annemin elini sıkıyor. sonra benimkini. elleri ter içinde. “böyle elleri terleyen bir adamla nasıl evleneceğim,” diye geçiyor aklımdan. garip bir utanma, garip bir isteksizlik var içimde. her an kaçıverecek gibiyim. kadınsı yüzlü, kılsız, “sevimli çocuk” denebilecek erkekleri severim. bu adam hiç de kadınsı yüzlü değil. genç. ama yüzünde derin çizgiler var. sanki çocukken bile yüzü buruşukmuş. genç. ama her şeyi yaşamış da, artık hiçbir şeye aldırmıyor gibi bir tutum içinde. gelişigüzel alıyor yaşamı. sıkılıyor. sıkılan erkekleri hiç sevmem.

kalkmak isterim. kalkarsam denize vuran ışıkların parlaklığını görürüm. ve ağaçların koyu gölgelerini.

karlı bir günde, aklını yitirip sokaklara koşan ben değilim. ama kent, aynı kent.

kimse yaşadığımız mevsimin,günlerin ve gecelerin yaşamın kendisi olduğundan söz etmiyor.

pazar günleri… şimdilerde… sokak aralarından geçerken… gözüme pijamalı aile babaları ilişirse, kışın, yağmurlu gri günlerde tüten soba bacalarına ilişirse gözlerim… evlerin pencere camları buharlaşmışsa… odaların içine asılmış çamaşır görürsem… bulutlar ıslak kiremitlere yakınsa, yağmur çiseliyorsa, radyolardan naklen futbol maçları yayımlanıyorsa, tartışan insanların sesleri sokaklara dek yansıyorsa, gitmek, gitmek, gitmek, gitmek, gitmek………isterim hep.

canlılıklarını duyduğum, canlılıklarını birlikte bölüştüğüm birtakım insanlar gitti. onlar adına, onları da özlemek, onlar için özlemek, onlar için de sevmek. insan yaşamının mutlak en önemli olgusu sevilen bir insanı özlemek, istemek. onun yanındayken de özlemek, istemek. oysa yaşam genellikle insanın bir başına kalması.

günlerdir biriktirdiğim ilaçları avuç avuç yutuyorum. kusmamak için üzerine reçelli ekmek yiyiyorum. genç bir kızım. ölü gövdemin güzel görünmesi için gün boyu hazırlık yapıyorum. sanki güzel bir ölü gövdeyle öç almak istediğim insanlar var.

her gece onun dizinde yatıyorum. yarın ayrılacağız.
-seni öpeceğim,
diyor.
+henüz hiçbir erkekle öpüşmedim ki.
-sen benim üstdudağımı, ben de senin altdudağını öpeceğim,
diyor.
dediğini yapıyoruz.

sonra tekerlekli araba içinde bebekler satan bir italyan geldi yanına. yaşamı boyunca hep senin gibi bir kadını özlediğini söyledi. benimle kal, dedi.