ertesi sabah uyandığımda kendimi pötikareli bir gömlek kadar zavallı hissediyordum.

annem evden çıkmadan önce rebi abi’yi uyandırmaya yeltendiyse de babam, “bırak uyusun çocuk,” diyerek onu durdurdu. bunun üzerine annem ona bir mesaj yazıp, kağıdı sokak kapısına yapıştırdı: “kahvaltı etmeden çıkma yavrum. her şey allah’tandır. her şey buzdolabındadır. kapıyı sıkı sıkı çek üç kere. besmeleyle çık yavrum.” annem dışarı çıktıktan sonra çaktırmadan notu yapıştırdığı yerden çıkarıp cebime attım. yırtmadım ama nedense. barındırdığı bütün gizli anlamların çözümlenmesi ve gerçek değerinin anlaşılması için bu belgeyi ileride dünya psikiyatristler kongresine yollardım belki.

çocuklara bakıp da saflık, masumiyet ve güzellik edebiyatı yapanların aklına şaşarım. ben bizimkilere bakınca, insanoğlunun en alçakça eğilimlerinin en çıplak halinden başka bir şey görmüyorum. kendimi onlardan çok farklı bir yere yerleştiriyor değilim. sadece ben, hasbelkader, içimdeki çirkinliği dışavurmanın daha rafine yöntemlerini geliştirmiş bulunuyorum.

maç başlar başlamaz yemiştik gölü. hiç mühim değildi ama. işte nihayet benim de hayattan bir beklentim vardı. iyi bir orta bekliyordum hayattan. şöyle gelişine vurabileceğim, kavisli bir orta. […] hakan gelememişti. annesi ödevini kontrol etmişti herhalde. onu baştan uyarmama rağmen suçlu hissediyordum kendimi biraz. gerçi ben kendimi her zaman suçlu hissederim. doğuştan gelen bir şey bu. ayrı konu.

bir odadan diğerine dolanırken annem ile babamın yatak odasındaki tuvalet masasının üzerinde duran çerçeveli fotoğraflara takıldı gözüm. annemin, hayatının önemli addettiği anlarına ait yirmi kadar resim. iki tanesinde babam, bir tanesinde de ben yer alıyorduk. sanırım annem bunlara bakarak, kendisini var olduğuna ve bir şeyler yaşadığına ikna edebileceğini sanıyordu. ne büyük yanılgıydı! içimi buruyordu o resimler.

bu erkin ile koray’ı çok gözlemlemiştim, sokakta yürürlerken, bakkalda kola içerlerken falan. sürekli bir şeyler konuşur ve neredeyse her sözcüğün ardından bir kahkaha patlatırlardı; çoğunlukla da kendi ağızlarından çıkanların. birbirlerini ya da herhangi bir başka şeyi gerçekten anlamaya çalıştıklarını zannetmiyorum. sadece salak salak gülüyorlardı. kendilerini hep dışarıda bıraktıklarıyla tanımlayan insanlar böyledir. bir tür uyuşturucu, alttan alta hep var olan sessizliği işitmelerini önleyen bir tür gürültüdür kahkaha onlar için. gülmek, hayatla yüzleşmekten korur onları.

“söyle bakalım küçük ne yapmayı düşünüyorsun büyüyünce?”

“cehennemde çiçeklendirme yapmayı düşünüyorum.”