bu erkin ile koray’ı çok gözlemlemiştim, sokakta yürürlerken, bakkalda kola içerlerken falan. sürekli bir şeyler konuşur ve neredeyse her sözcüğün ardından bir kahkaha patlatırlardı; çoğunlukla da kendi ağızlarından çıkanların. birbirlerini ya da herhangi bir başka şeyi gerçekten anlamaya çalıştıklarını zannetmiyorum. sadece salak salak gülüyorlardı. kendilerini hep dışarıda bıraktıklarıyla tanımlayan insanlar böyledir. bir tür uyuşturucu, alttan alta hep var olan sessizliği işitmelerini önleyen bir tür gürültüdür kahkaha onlar için. gülmek, hayatla yüzleşmekten korur onları.

valla... dedi chick, ona jean - sol partre'ı sevip sevmediğini sordum, o da bana kitaplarının koleksiyonunu yaptığını söyledi... ben de ona: "ben de." dedim. bundan sonra ona ne söylediysem o her keresinde bana: "ben de" diye cevap veriyordu... ben de öyle yapmaya başladım... sonra, sonunda, varoluşçu bir deney yapmak için ona "sizi çok seviyorum" dedim, o da: "nee?!!"... dedi.

şehrimiz huzurlu bir yerdir.