oysa ben, hep bildiğim yerlere gidiyorum, bildiğim kişileri arıyorum. ... belki de yayılma, genişleme yerine, dibe inmeyi yeğlememiz buna bağlı. küçük bir alan içinde "sondaj"lar yaparak, yeni fışkırtılar yaratma peşindeyiz; bu eğilim de, hep daha, daha derinlere inmek zorunluğu gibi acıtıcı bir çabayı gerektiriyor.

önceleri, küçük kapakları koca şişelerin ağzına kapatarak, yani içine düşürerek başlamıştık dağıtma mesleğine.

ardından, dil sürçmeleri geldi. 

artık ocağı açık unutuyoruz evlerde.

demliklerin dibi tutuyor.

örtüler, söndürülmeden bırakılmış sigaraların yanıklarıyla dolu.

olmayan basamaklardan atlayıp olan camlardan geçiyoruz. 

postacı gelir, çocuk su ister, konuklar ansızın bastırır, ben o arada çalışırım işte.

ne kolaydır yaşamı sıradan bir ahlaklının, düşünün. baştan verilen hazır kalıba göre gelişir bedeni.

-yaz geçti, dedi, kış da geçer.

kimi günler böyledir, yanlış başlar, yanlış sürer, yanlış biter.

çok yaşlanmış. ellerini ve gözlerini koyduğu yerde unutacak kadar.

-eskiyi açmak yok. yeni baştan. iki arkadaş gibi.

-var mısın birlikte intihara? iki kişi daha kolay olur.

-varım ama nasıl?

-ben derim ki, denize girip yürüyelim bitene kadar.

-keskin toplumcularımız kızar. yüksek sesle gülene bile kızıyorlar. sonra intihar, zaten dünya görüşümüze uygun değil. üçüncüsü: ben, üşüyünce çıkarım.

turizm, kendi ülkelerinde katolik, tutucu olanların başka ülkelerde orospuca davranmalarını sağlamak mı demektir?

bin yıllık yerleşik, kök salmış erkeklerin arasında üç-beş şaşkın kadınız.

tepkisizler; düşünenleri, okuyanları, savaşanları küçümsüyorlar. özgürlük peşinde onlar. özgür olsalar ne değişecek acaba böyle ot gibiyken?

"sevgi sözcüğünün anlamını artık bilmiyorum," diye yazmış mektubunda, "yalnız uğur sitesi c/4 deyince iş değişiyor."

adresimin bir işe yaraması, katışıksız sevginin böyle içtenlikle ele alınması nasıl duygulandırmasın? bu yalınlığa varmak için ne kadar hırpalanmak gerektiğini biliyorum.

doğum sancısı gibi bir şey "nasıl iletmek" sorunu... kişiyi dolmuşa atlarken, dolaşırken, hatta uyurken bile tetikte tutan bu bilenme günlerinde bezginliğimizi, sabrımızı, her şeye karşın yitirmediğimiz umudumuzu nasıl anlatmak.