kimse her insanın yaşamının ortak yanları olduğunu düşünmüyor. özlem. acı. diğer sözcükleri kullanmıyorum.

the man next to ford grinned and nodded happily. ford ignored him. he said, “time is an illusion. lunchtime doubly so.”

“very deep,” said arthur, “you should send that in to the reader’s digest. they’ve got a page for people like you.”

çağımızda geçmiş yüzyılların bilmediği, kısa ömürlü bir yaratık yaşıyor. sinemadan çıkmış insan. gördüğü film ona bir şeyler yapmış. salt çıkarını düşünen kişi değil. insanlarla barışık. onun büyük işler yapacağı umulur. ama beş-on dakikaya ölüyor. sokak sinemadan çıkmayanlarla dolu; asık yüzleri, kayıtsızlıkları, sinsi yürüyüşleriyle onu aralarına alıyorlar, eritiyorlar.

what really knocks me out is a book that, when you’re all done reading it, you wish the author that wrote it was a terrific friend of yours and you could call him up on the phone whenever you felt like it.