belki de insanlar kendi kendilerini düşünmek, hayaller kurmak için yeteri kadar yalnız kalamadıklarından anlayışsız oluyorlardı.

önlerde bir yere oturur, yanağı avucuna dayalı filmi seyreder, tam beni düşünmesini istediğim zaman beni düşünürdü.

yoksa her şey ben olmadığım zaman, benim olmadığım yerlerde mi oluyordu?

gökyüzünü görmek için eğilip yüzünü cama dayaması gerekir. yağmursuz sabahlar bu bir damla gökyüzü onu şehrin havasını tahminde çok kere yanıltır.

dayak yediği terzileri buldu herhalde, beş gündür herifleri dövüyordur diyorduk. ya da otomobil çarptı, öldürdü. buna en çok sami üzüldü. öldün diye değil, tabiî portresi yarıda kalacak diye.

çağımızda geçmiş yüzyılların bilmediği, kısa ömürlü bir yaratık yaşıyor. sinemadan çıkmış insan. gördüğü film ona bir şeyler yapmış. salt çıkarını düşünen kişi değil. insanlarla barışık. onun büyük işler yapacağı umulur. ama beş-on dakikaya ölüyor. sokak sinemadan çıkmayanlarla dolu; asık yüzleri, kayıtsızlıkları, sinsi yürüyüşleriyle onu aralarına alıyorlar, eritiyorlar.

herkes onun gibi değil miydi? en az umutlanmaları gerektiği zamanlar en çok umarlardı.

-ressam mı? diye sordu annem.
-değil. aylakmış; öyle diyor.

günlerin adı, sürelerince yaşanılan olayların değerine göre değişebilir.

yaman adamdı bu dilenci. insanların işten dönerken ucuza huzur satın aldıklarını biliyordu.

alışmayı anlıyordu. işte insan beyni bile alışıyor, hep aynı şeyi tekrarlıyordu. boyuna “karıncalar bilmeden severler,” diyordu. öte yanına dönüyor, kurtulamıyordu. “uyumam gerek,” diye düşündükçe kafası sanki “olmaz!” diyordu, “karıncalar bilmeden severler.

kim bilir, iç sıkıntısı olmasa, belki insanlar işe gitmeyi unuturlardı.

kadınların neden evlendiklerini anlıyorum: yalnız kalabilmek için.

çekinme, dedi, sen görmediğin zaman başkaları da seni görmez.

kapkaraydı içi. onu dinleyen, şehri üst üste dolduran yapılardaki insanların içinde bir tek mutlu kişi bile yok sanırdı.

güler: neden bu kadar kötümsersin?
c.: sen neden değilsin?

kimsesiz kalsın istiyordu. “benim ona tutunabilmem için onun benden başka bir dayanağı olmamalı."

bak, dudaklarını belli belirsiz boyamışsın. boyarken aklından geçenleri biliyorum. aynaya bakınca sana solgun gibi göründüler. ‘sevmez ama azıcık süreyim, fark etmez,’ dedin. öpüşeceğimizi biliyordun. dudakların daha bir çekici olsunlar istiyordun. aklında hep bugün benimle öpüşeceğin vardı. istiyordun. nerden mi biliyorum? çünkü ben… seni öpmek istiyorum.

bir kadın çocuğu dövdü. dayak yiye yiye bu şehirde yaşamayı öğrenecekti. hep tetikte olacaktı. yasaktı dalgınlık. daldı mı, büyük şehir insanı kornalar, çanlar, küfürler, gıcırtılar, çarpmalarla kendine geliyordu.

haydi uzat ellerini, somurttuğum zamanlar yaptığın gibi, yanaklarımı tutup ger de güleyim.