zaten yaşlı bir fransız devlet adamı, galiba clemenceau, tangoyu ilk seyrettiğinde, “çok güzel, ama neden ayakta” demiş.

gençliğin mutluluğu, gençlerin kendileri dışında neredeyse herkesin inandığı koca bir yalandır. hiçbir gencin, “genç olduğum için aman ne mutluyum” dediği duyulmamıştır.[…] bir hayli dirençli, iyimser bir insan olduğum için, bu uzun ömrüm boyunca başıma gelen felaketlere dayanabildim ama on beş ile yirmi beş yaşları arasında çektiklerime bir daha dayanamam gibi geliyor bana. dertlerime, beni şaşırtan yoğun sevinçler de karışıyordu elbette. ne var ki, dertler, sevinçlerden ağır basıyordu her zaman. çünkü kişisel sorunlarım bir yana, dünyanın felaketlerinden, toplumsal düzenin haksızlıklarından, insanların birbirlerine acımasızlığından sorumluymuşum; bunlara bir çare bulmam gerekiyormuş gibi bir duyguya kapılmıştım. bu yükümlülüğü her zaman duymakla birlikte, gençliğimde kendimi yalnız sanırdım. oysa yükümü benimle paylaşan başka insanlar da olduğunu biliyorum artık.

eskiden rakı böyle içilirdi. çok küçük rakı kadehleri vardı. o küçük kadehten önce rakı içilir, üstüne soğuk su içilirdi. ingilizler, viskiyi susuz sodasız içerler. ancak o görgüsüz amerikalılar viskiye buzlu su ya da soda katar. 1940’lı yıllarda missouri gemisinin istanbul limanına demir atmasıyla birlikte, biz de onlara öykündük, rakımıza su kattık. zaten biliyorsunuz bizim yaşam biçimimiz missouri’den önce, missouri’den sonra olarak ikiye bölünür. missouri savaş gemisinden sonra, bizler milli içkimizin tadını bozduk