aynı gökyüzünün dünyanın tüm ülkelerini kapsamasına olanak var mı. tüm yüzyılların, tüm özgürlüklerin, tüm savaşların, tüm cezaların, tüm haksızlıkların, tüm yiyeceklerin, tüm açlığın, tüm yoksullukların ve acıların hala var olduğu bugünün dünyasını aynı gökyüzünün bürümesine olanak var mı.

pazar günleri… şimdilerde… sokak aralarından geçerken… gözüme pijamalı aile babaları ilişirse, kışın, yağmurlu gri günlerde tüten soba bacalarına ilişirse gözlerim… evlerin pencere camları buharlaşmışsa… odaların içine asılmış çamaşır görürsem… bulutlar ıslak kiremitlere yakınsa, yağmur çiseliyorsa, radyolardan naklen futbol maçları yayımlanıyorsa, tartışan insanların sesleri sokaklara dek yansıyorsa, gitmek, gitmek, gitmek, gitmek, gitmek………isterim hep.

eskiden rakı böyle içilirdi. çok küçük rakı kadehleri vardı. o küçük kadehten önce rakı içilir, üstüne soğuk su içilirdi. ingilizler, viskiyi susuz sodasız içerler. ancak o görgüsüz amerikalılar viskiye buzlu su ya da soda katar. 1940’lı yıllarda missouri gemisinin istanbul limanına demir atmasıyla birlikte, biz de onlara öykündük, rakımıza su kattık. zaten biliyorsunuz bizim yaşam biçimimiz missouri’den önce, missouri’den sonra olarak ikiye bölünür. missouri savaş gemisinden sonra, bizler milli içkimizin tadını bozduk

ne suçun var senin?… ağlayıp zırlayan bir çocuğa isteklerinden vazgeçsin diye verilen elmaşekeri kadar suçsuzsun. ama sen beni yedin isteklerimden vazgeçmem için. çocuğu yiyen elmaşekeri…