“insanlar” dedim fısıldayarak “taşırlar insanları. kundaktayken, tabuttayken. hep taşıyacak birileri olur. bazıları dostluktan, bazıları cepteki paradan, bazıları da içinde bulundukları sistem birgün onlara da taşınma sırasının geleceğini söylediği için, taşırlar insanları.”

her saniye lehime işliyor. işte tek işbirlikçim. zaman. onun dışında kimse yardım etmiyor bana. dünya durursa ölürüm.

terk ettim okulu. belki hâlâ bir yerlerde kayıtlarım duruyordur ve yoklama kağıtlarına ‘yok’ yazılıyorumdur. ve belki de benim için söylenecek en yerinde kelimedir. ben yokum! en azından yokmuşum gibi dönsün dünya diye nefesimi bile tutmuştum bir zamanlar.

bir kıza aşık olmuştum. onu görmek için altı saat yol almam gerekiyordu. bir sabah, treni kaçırdım. aşık olmaktan vazgeçtim.

bütün insanlara kızgınım. yaşadıkları için.

mutsuzluğuna hiçbir çare aramıyorsun ve en büyük acının kendininki olduğunu düşünüyorsun. dünyadan haber olmayan bütün geri zekalılar gibi.

yalnızlık kurşun geçirmez. dostluk, aşk, aile geçirmez. hiçbir şey geçirmez. dışarıdan sokmadığı gibi içeriden de çıkartmaz. cerahat yapar. antibiyotiğini de kendinde besler. yeter ki nerede olduğu bulunsun… ruhun nerede olduğunu düşünürüm bazen. vücudumun neresinde? sonra kara veririm. ruhum, bedenimin bittiği yere kadar.

komisyonunu alır ve “iyi günler!” diler. başka bir şey dileyemeyeceğini kendisi de bildiği için. çünkü oraya gidenlerin hayatlarında değişebilecek şeylerin sayısı çok azdır. her tebessümleri yanlarına kâr kaldığından, iyi bir gün onlara hayat boyu yeter. bense o iyi günü çok uzun zaman önce geçirmiş olmalıyım ki tekrar onun dileklerine ihtiyaç duyuyorum. hatta o kadar uzak ki o iyi gün, tarihini hatırlamıyorum bile.

hayatın suyunu içtikten sonra bir gün işememiz gerekecekti.

ve boşalmanın, seks ne kadar uzun sürerse o kadar zevkli olduğunu düşünerek, hayat ne kadar uzun sürerse ölümün de o kadar muhteşem olacağına inandım. ve elimden geldiğince hayatla sevişmemi uzatmaya çalışıyorum. tek kurtuluşum bu.

televizyonda hala yirmi dört saat boyunca tekrar tekrar yayınladıkları, otelin videosundan odama kadar gelen porno film. bazı şeylerin hiç değişmediğini görmek güzel. aynı dünyada yaşadığımızı hatırlatıyorlar bana. dünyadaki tek değişmeyen olmak büyük yalnızlık çünkü. ve böyle birkaç destek iyi geliyor. yalnızlık denizinin o pürüzsüz, akıntısız yüzeyi biraz da olsa bulanıyor. çok uzaklarda biri sanki yüksek bir kayadan kendini bu suya bırakmış gibi oluyor. böylece o kadar da yalnız olmadığını düşünüyorsun. küfrediyorsun kendine. tırnaklarınla elde ettiğin yalnızlığının bozulması hayaliyle yaşamak en büyük ihanet. ama sonra kendini düşünüyorsun. ihanet edilecek kadar var mısın? “boş ver!” deyip yorganı çekiyorsun kafana. uyumuşsun.

kendisini, uzaydan düşmüşçesine yalnız hisseden bir adama ilgisini çekebilecek ne anlatılabilirdi ki?

düşün! bize, matematik dünyasının kurgusal ve sonsuz olduğu öğretildi. bunu kabul ederim. 1’den sonra 2 gelir dendi. bunu da kabul ederim. ama sonra, 1 ile 2 arasındaki sonsuzluğu düşündüm. peki o nereye gitti? irrasyonel sayılar varken bir sayıdan sonra diğer bir tam sayı nasıl gelebilir? eğer 1’den sonra virgül konursa ve bunun da kıçına sonsuz sayı konabiliyorsa 2 nasıl gelir? işte! soru bu! yanıtsız bir soru. ve işte matematiğin hatası! dolayısıyla matematik yok. onun üzerine kurulmuş dünya düzeni de yok… ama ben anlayabilirim. anlayabilirim bu sorunu. ve o zaman ortaya yaklaşık sayılar çıkar. yani hiçbir sayı tam değildir. hepsi tama yaklaşır ama varamaz. demektir ki, 1,999…9’u bize 2 diye yutturmaya çalışan bir dünyanın çocuklarıyız. ve dünya da aslında tam gibi görünürken, aslında bir irrasyonellik harikası. işte bunun için hayat yoktur. olsa dahi o da irrasyoneldir! yani anlamsızdır. ne bir başlama nedeni, ne de bir oluş nedeni vardır. evrende uçuşan kocaman bir irrasyonellik.

ispanyol asıllı bir trompetçi vardı her gece gittiği jazz kulübünde. aşıktı ona. sololarını dinlerken gözleri zevkle açılır, müzisyen ve trompetiyle muazzam bir aşk yaşadığının hayalini kurardı. ve heteroseksüel olan ispanyol”u bir gün kandırdı. birlikte yaşamaya başladılar… uyurken onu seyretmek cenneti seyretmekle aynıydı kürk giyen adam için. sonra bir gün, uyuyan trompetçinin üzerine benzin döküp yaktı. kimse öğrenemedi neden yaptığını. binlerce tahmin yürütüldü. polislerin arasında ellerinde kelepçelerle yürürken, omuzlarına attığı kürkü vardı üstünde. kimse bilemedi çılgınlığının nedenini. ama ben bildim. uykusuzluktan rüyalarını ayakta görüyordu. ve sevgilisini rüyasında yakmıştı. çıkan dumanlar sadece diğerlerine gerçek gelmişti. hepsi bu…

acaba hep beş yaşında kalan bir çocuk, yeryüzünde otuz yıl geçirince yetişkin bir insan gibi düşünmeye başlar mı?