gözleri gri mavi. yüzü bumburuşuk. yetmiş yıldır hiçbir erkekle yatmadı. yaşamayı seviyor. en çok kendi cenaze törenini merak ediyor.

-baban gazeteye ilan versin, kim bilir kimler gelecek, diyor.

sanki bir eşyayım. konuşup, fısıldaşıp, istedikleri yere koyuyorlar beni.

ilkin annemin elini sıkıyor. sonra benimkini. elleri ter içinde. “böyle elleri terleyen bir adamla nasıl evleneceğim,” diye geçiyor aklımdan. garip bir utanma, garip bir isteksizlik var içimde. her an kaçıverecek gibiyim. kadınsı yüzlü, kılsız, “sevimli çocuk” denebilecek erkekleri severim. bu adam hiç de kadınsı yüzlü değil. genç. ama yüzünde derin çizgiler var. sanki çocukken bile yüzü buruşukmuş. genç. ama her şeyi yaşamış da, artık hiçbir şeye aldırmıyor gibi bir tutum içinde. gelişigüzel alıyor yaşamı. sıkılıyor. sıkılan erkekleri hiç sevmem.

kalkmak isterim. kalkarsam denize vuran ışıkların parlaklığını görürüm. ve ağaçların koyu gölgelerini.

karlı bir günde, aklını yitirip sokaklara koşan ben değilim. ama kent, aynı kent.

kimse yaşadığımız mevsimin,günlerin ve gecelerin yaşamın kendisi olduğundan söz etmiyor.

pazar günleri… şimdilerde… sokak aralarından geçerken… gözüme pijamalı aile babaları ilişirse, kışın, yağmurlu gri günlerde tüten soba bacalarına ilişirse gözlerim… evlerin pencere camları buharlaşmışsa… odaların içine asılmış çamaşır görürsem… bulutlar ıslak kiremitlere yakınsa, yağmur çiseliyorsa, radyolardan naklen futbol maçları yayımlanıyorsa, tartışan insanların sesleri sokaklara dek yansıyorsa, gitmek, gitmek, gitmek, gitmek, gitmek………isterim hep.

günlerdir biriktirdiğim ilaçları avuç avuç yutuyorum. kusmamak için üzerine reçelli ekmek yiyiyorum. genç bir kızım. ölü gövdemin güzel görünmesi için gün boyu hazırlık yapıyorum. sanki güzel bir ölü gövdeyle öç almak istediğim insanlar var.

her gece onun dizinde yatıyorum. yarın ayrılacağız.
-seni öpeceğim,
diyor.
+henüz hiçbir erkekle öpüşmedim ki.
-sen benim üstdudağımı, ben de senin altdudağını öpeceğim,
diyor.
dediğini yapıyoruz.