yolculuklara dönüyorum. kentlerden sakladığım resimlere.

duramam.

önlerde bir yere oturur, yanağı avucuna dayalı filmi seyreder, tam beni düşünmesini istediğim zaman beni düşünürdü.

her gece onun dizinde yatıyorum. yarın ayrılacağız.
-seni öpeceğim,
diyor.
+henüz hiçbir erkekle öpüşmedim ki.
-sen benim üstdudağımı, ben de senin altdudağını öpeceğim,
diyor.
dediğini yapıyoruz.

bir hayat tarzı: etkisiz ve tepkisiz olmak

‘yapabileceğinin en azını yapan, olabileceğinin en eksiğiyle yetinen bir ülke…’

bizim en anlamlı -ve doğru- tanımımız herhalde budur. türkiye, tarihin, doğanın, hatta ekonominin ona tanıdığı olanakları, inanılmaz biçimde harcayıp tüketen bir ülkedir. bir “verimsizlik” rekortmeni denebilir. birçok alanda ve birçok durumda, akılcılığın “a”sına bile rastlamak mümkün değildir.

işin ilginç yanı, bu özelliğin bir “hayat tarzına” dönüşmesidir. herkes “alışmıştır.” kimsenin “nedenlerini” araştırmaya, çözümlerini aramaya pek niyeti yoktur. her durumda ve her fırsatta şikayet etmek, sonra gene şikayet etmek, gene şikayetçi olmak ama hiçbir şey yapmamak.

karın sessizliği, diye düşünüyordu otobüste şoförün hemen arkasında oturan adam. bu bir şiirin başlangıcı olsaydı içinde hissettiği şeye karın sessizliği derdi.

sonra tekerlekli araba içinde bebekler satan bir italyan geldi yanına. yaşamı boyunca hep senin gibi bir kadını özlediğini söyledi. benimle kal, dedi.